ඝරසරප

 

යක්කු රිංගන්නේ පාළු හිත් වලට

ජයන්ත චන්ද්‍රසිරි නිතරම ආමණ්ත්‍රනය කරන්නේ අපේ හදවත් වල ගැඹුරුම තැනට.ඒක ඔහුගේ මම දැකපු ආදරණීයම පුරුද්ද.සමනල සංධ්වනිය වගේම ගරිලා මාකටිං වැනි නිර්මාණ හරහා කරන්නෙත් ඒ දේ මයි.අතීත මතකයන් වල ඉතිරි වෙලා තියෙන සියුම් කැළැල් නැවත නැවත පාරන්න ඔහු සමත් වෙනවා.ඔහුගේ එකම නිර්මාණයක් වත් එක වතාවක් නරඹලා අත් හැර දාන්න නොහිතෙන්නේ ඒ නිසා වෙන්න ඇති.ඇත්තටම හදවත තවමත් කැමති සියුම් රිදුම් වලින් දැනෙන වේදනාව නැවත නැවතත් අලුත් කරගන්න.ඒ නිසාම ඝරසරප හරහා ජයන්ත චන්ද්‍රසිරි විසින් සිදුකරන තමන්ගේම මතකාවර්ජනය ඔහුගේ ප්‍රේක්ශකයා ඉතා තදින් වැළඳ ගන්නවා මමද ඇතුලුවම.

යක්කු රිංගන්නේ හිස් වෙච්චි හිත් වලට.ආදරය,කරුණාව,මෛත්‍රියෙන් හිස් වුණු හිත් හොයාගෙන යන කළු රාලහාමි ට අහම්බෙන් මුණ ගැහුණු විද්‍යා නම් සුරූපී තරුණිය තමන්ගේ වසඟයේම තබාගන්න කළු කුමරයා නොයෙක් විදි වලට උත්සාහ කරනවා.

ඝරසරප ආරම්භක මොහොතේදීම ඇහෙන ගැඹුරු කටහඬින් අපව ආමන්ත්‍රණය කරන්නේ කළු රාලහාමි.ආදරණීයයන් ගේ දවසකට ඔහුගේ ඒ වචන තරම් ගැලපෙන වෙන කිසිම වදන් පෙළක් මගේ සිහියට එන්නේ නැහැ.

"මම රිංගන්නේ සිතිවිලි අතරට,

ඒ නිසා සිතිවිලි අතරේ "කමාවන්" නම් තියන්න එපා,"තිත්" තියෙනවා ඇරෙන්න..."

ආදරණීයයන් ගැන හිතේ ඇති වෙන සිතිවිලි වල හිස් තැන් ඇති උනහම කළු කුමාරයන් විතරක්ම නෙවෙයි,තවත් විවිදාකාරයේ ස්වරූපයන්ගෙන් කුමර/කුමරි දිශ්ඨි ඒ හිත් වලට ඇතුලු වෙන්න ඉඩ තියෙනවා.ඒ නිසා ආදරය ඇති පදමට හිතේ පුරවා ගන්න.ඝරසරප හි සඳරැස් ගේ බිරිඳ ෆ්‍රෑන්කී ගේ හිතට කළු රාලහාමි ට එබෙන්න ඉඩ ලැබෙන්නෙත් ඒ විදිහට හිත හිස් වුණු එක ක්ශනයකිනුයි......

සඳරැස් ට විද්‍යාව මුණ ගැහුනේ ගඩාගම පල්ලිය ට පැමිණෙන මොහොතේදී.ඒ වෙද්දී විද්‍යා කියන්නේ කළුකුමාර බැල්ම වැටුණු තවත් එක යුවතියක්.ඒත් ටික දවසක ගත වෙද්දී කළුකුමාර දිශ්ඨිය වෙනුවට ඇගේ හිතට ඇතුළු වෙන්නේ සඳරැස් ගේ බැල්ම.එතනින් පහුවට කළු රාලහාමිට කරන්න පුළුවන් දෙයක් නැහැ.ඒ නිසාමයි පල්ලියේ දේවගැතිවරයා අවසානයේදී විද්‍යාට කියන්නේ ඇගේ සුවවීම පිළිබඳ තමන්ගේ කිසිම සම්බන්දයක් නැති බව.ඒ කතාව ජයන්ත චන්ද්‍රසිරි ගේම කතාව වග ඔහු ලබාදුන් පුවත්පත් සාකච්ඡාවකදී පවසනවා.ඉතින් තවදුරටත් "චන්ද්‍රසිරි" නම "සඳරැස්" නමට එකට සමපාත වීම අහඹුවක් නෙවෙයි.ඒ ඔහුගේම කතාව.තමන්ගේම කතාවට තවත් ඌණපූර්ණ එක් කරමින් ඔහු මේ කතාවට ලබා දෙන අවසානය සිත් ලගන්නා සුළුයි.

තමන්ගේම ආදරණීය කතාවක මතකයන් වෙනුවෙන් ඔහු විසින් රචනා කරන ගීතය තුල පවා දැනෙන්නේ වචන වලට පෙරළිය නොහැකි තරම් ආදරණීය බවක්.තමන්ටම අනන්‍ය වුණු සිනමා භාවිතාවක් වගේම වචන භාවිතයකින් පරිපූර්ණ වුණු ජයන්ත චන්ද්‍රසිරි අකුරු කරන " හැම දෙයක් පෙනේ ", ගීතයේ එක තැනකදී ඇහෙන වචන කිහිපයක් තදින්ම හිතට දැණුනා.ඒ ඇයිද කියන්න තවමත් මගේ හිතේ අදහසක් නැහැ.

"මල් පිපෙන මහ කැලය මනරම් 

වැසි වැටෙන වැලි කතර සුපසන් 

තරු ගිලින කළු කුහර වුව 

පිරිනමයි මිතුදම්"

එතන තිබුනේ ආදරය විතරමයි.ජාති,ආගම්,කුළ මල බේද කිසිම දෙයකට බලපෑම් කරන්න බැරි තරම් තද හැඟීම්බර ආදරයකට යක්කු කොහේ රිංගන්නද.විද්‍යා ගේ අම්ම තාත්තා පවා දියණිය සහ සඳරැස් අතර ඇති වුණු බැඳීමට තදබල සීමාමායිම් පැමිණවීමට උත්සාහ නොකිරීම ම ඊට හොඳ නිදසුනක්.

සඳරැස් සහ විද්‍යා දෙපළම වසර තිස් හතකට පසුව මුණ ගැහෙන මොහොත වෙනකම්ම කළු රාළහාමි විසින් සිදු කරන්නේ වසර ගණනාවකට පෙර තමන් සඳරැස් ට ලබා දුන්නූ පොරොන්දුව ඉශ්ඨ කරන්න උත්සාහ කිරීමක්.ෆ්‍රෑන්කී ගේ හිතට ඇතුළු වෙන්නෙත් ඒ අභිප්‍රාය සඵල කර ගැනීමේ අරමුණ වෙනුවෙන්මයි.

මුහුදු හතෙන් මෙහාට ඒ කෙල්ල ආපු දාක මම උඹට ඒකීව මුණ ගස්සනවාමයි කියලා පොරොන්දු ලබා දෙන්නේ සඳරැස් ගේ හිතේ පැල වුණු මහා ආදරය වෙනුවෙන්.

ඒ විදිහේ ආදරයක් අවුරුදු තිස් හතකට පසුව මුණ ගැහීම හදවතේ කොතැනක හෝ බලාපොරොත්තුවක් විදිහට සඳරැස් විද්‍යා දෙපළගේම තියෙන්න ඇති.ඒත් ඒ මුණ ගැහීම සිදු වුණායින් පස්සේ ඒ දෙපළ වටා පැවතුණු සීමා මායිම්,වැට කඩුළු වලින් පැනලා යන එක කළු කුමාර දිශ්ඨියකින් බේරෙනවට වඩා අසීරූ කාර්‍යයක් බව ඔවුනට වැටහෙන්න ඇති.නියමාකාර පවුල් සම්බන්දතා වලට පිටින් අනියමේ බැඳීමක් ඇති වෙනවා නම් එතෙක් කල් ඔවුනොවුන් රැකගත්තු නිකැලැල් ප්‍රේමය බොහෝ සෙයින් පළුදු වෙන්න ඉඩ තිබුණා.ඒ නිසාම එකම එක වැලඳගැනීමකින් අනතුරුව නැවත උප්පතිය ලැබූ ආදරය උපන් ගෙයිම වළදාලා සඳරැස් විද්‍යා ගෙන් සමු ගෙන යන්න යනවා.....

ඝරසරප චිත්‍රපටය පුරාවට අපේ හිතේ ඇති කල හැඟුමන් වල උච්චතම අවස්ථාව විරහවෙන් පුරවලා,හිතින් දුක දරාගෙන ඇස් බැල්මකින් පමණක් නොකී වචන දහසක කතාවක් හුවමාරු කරගෙන ඔවුනොවුන් එකිනෙකාගෙන් සමුගැනීම ඝරසරප වෙනුවෙන් ඉතාම ඉහළ අවසානයක් සනිටුහන් කරනවා.

ජයන්ත චන්ද්‍රසිරි විසින් තමන්ගේ සිනමා ගමන පුරාවටම පුරුදු පුහුණු කරවපු විරහවත් රහක් කියන ආදරණීය පණිවිඩය නැවතත් අපේ හිත් වලට කාවද්දවනවා.....